Canfield Solitaire to klasyczna gra karciana, którą w XX wieku spopularyzował w Stanach Zjednoczonych Richard A. Canfield, właściciel kasyna. Mimo to ten pasjans cieszył się znaczną popularnością na świecie jeszcze przed boomem w USA i nadal jest powszechnie znany pod swoją oryginalną nazwą: Demon Solitaire lub Demon Patience.
Ta złowieszcza nazwa staje się zrozumiała, gdy gracze stają do wyzwania. To jeden z najtrudniejszych pasjansów, ze statystykami pokazującymi, że tylko 71% rozdań jest wygrywalnych w trybie z trzema kartami i średnio 35% wygranych wśród doświadczonych graczy – wartość ta wyraźnie spada wśród grających okazjonalnie.
Canfield Solitaire: rozłożenie tableau
Canfield Solitaire korzysta ze standardowej talii 52 kart. Tableau jest podzielone na cztery obszary: 4 fundamenty, talon, stos rezerwowy i obszar gry.
Aby utworzyć stos rezerwowy, 13 kart rozkłada się rewersem do góry w kolumnie po lewej stronie gracza. Tylko ostatnia karta, najbliżej gracza, leży awersem do góry. Następna karta z talii jest umieszczana awersem do góry na fundamentach.
Jak w większości pasjansów, celem gry jest budowanie fundamentów według koloru, w kolejności rosnącej. Jednak ta karta ułożona z talii stanowi punkt wyjścia dla wszystkich fundamentów. Jeśli to siódemka, wszystkie fundamenty muszą zaczynać się od siódemki, a następna karta to ósemka. Po królach następują asy i sekwencja trwa dalej w kolejności rosnącej.
Następnie 4 karty rozkłada się awersem do góry pod miejscami fundamentów, tworząc obszar gry. Pozostałe karty trafiają do talonu, który musi pozostać rewersem do góry.
Jak grać w Canfield Solitaire
Można grać tylko kartami z obszaru gry. Tutaj gracze mogą przesuwać je, aby budować malejące sekwencje w przeplatających się kolorach. Kartę można położyć tylko na karcie wolnej (bez innych kart na niej). Podobnie jak w Pasjansie Klondike, można też przenosić częściowe sekwencje. Na przykład sekwencję 7-6-5 można przenieść na 8 w innej kolumnie.
Karty awersem do góry na stosie rezerwowym nie można zagrać, chyba że zostanie wysłana bezpośrednio na fundament lub przeniesiona do obszaru gry. W tej internetowej wersji Canfield Solitaire ta karta jest automatycznie wysyłana na puste miejsce w obszarze gry. Gracze mogą również budować sekwencje w tym obszarze, aby pozyskać kartę z rezerwy. Na przykład jeśli karta to 4, mogą ją przenieść do obszaru gry, gdy 5 będzie wolna.
Po usunięciu karty awersem do góry z rezerwy następna w kolejności zostanie odsłonięta. Gdy rezerwa się skończy, dowolną kartę można umieścić na pustym miejscu.
W talonie gracze mogą znaleźć przydatne karty do budowy fundamentów lub sekwencji w obszarze gry. Dostępne są dwa tryby rozgrywki. W łatwiejszym talon obraca jedną kartę na raz. W trudniejszym – trzy karty.
Wskazówki i strategie, jak wygrać w Canfield Solitaire
Twórz puste miejsca
Puste miejsca to najłatwiejszy sposób, aby przenieść karty z rezerwy do obszaru gry i sprawić, by stały się grywalne, ponieważ nie zależysz wówczas od sekwencji ani od kart dostępnych w talonie do ich budowy.
Co najważniejsze, gdy rezerwa się skończy, dowolną kartę można przenieść na puste miejsce, co stanowi ogromną przewagę, ponieważ daje możliwość łatwiejszego przesuwania kart i tworzenia sekwencji.
Wyważ fundamenty
To ważne, aby nie próbować budować fundamentów po jednym, nawet jeśli to Twój pierwszy odruch.
Sekwencje w obszarze gry muszą być budowane w przeplatających się kolorach. Jeśli na przykład ukończysz czerwony fundament wcześniej niż pozostałe, może zabraknąć Ci czarnych kart potrzebnych do przesuwania w sekwencjach, co uniemożliwi dotarcie do kart potrzebnych do dalszej gry lub ich odblokowanie.
Stawiaj na rezerwę, a nie na talon
Niezależnie od wybranego trybu, talon nie ma limitu. Gdy się skończy, możesz go odłożyć i przejrzeć od początku.
Karty w rezerwie są jednak trudniejsze do osiągnięcia, ponieważ stają się grywalne dopiero po przeniesieniu do obszaru gry, a do tego leżą rewersem do góry i można je odsłaniać tylko po jednej.
